Rozdział 11

Szłam poboczem, zanosząc się burzliwym płaczem. Nie patrzyłam na drogę. W sumie teraz to nie miało dla mnie znaczenia, czy coś mi się stanie czy po prostu jakimś cudem przeżyje. Cały czas w myślach miałam słowa Ed'a, które tak realne przewiercały mi głęboką dziurę w sercu. Kiedy to wykrzyczał w jego oczach dostrzegłam wielką ulgę, ale z jednej strony i strach przed tym co będzie dalej. Nie wytrzymałam napięcia i uciekłam, jak najdalej przed siebie..
Zachowałam się okropnie, ale przecież byłam już dorosła i całą odpowiedzialność pobierałam za siebie.
- Jak chodzisz?! - Usłyszałam krzyk rozwścieczonego kierowcy, kiedy przechodząc przez drogę przebiegałam między autami. Nie patrząc w jego stronę, wyraziłam swoje emocje środkowym palcem, bo tylko na tyle mnie było stać.
Miałam cichą nadzieję, że Ed jednak po mnie zawróci. Ale przecież powiedział mi co o mnie myśli.. Miał się martwić kimś kto jest nikim?


***


Usilny deszcz od dłuższego czasu mieszał się z moimi łzami. Powoli dochodziłam do centrum. Nagle usłyszałam dźwięk telefonu, który zignorowałam. Ktoś jednak nie dawał za wygraną i cały czas się do mnie dobijał. Westchnęłam i przystanęłam, wyciągając komórkę. Kolejne połączenie - numer nieznany. Szybkim ruchem wyciągnęłam baterię, a aparat wrzuciłam do torebki. 'Abonent tymczasowo nieosiągalny'.


***


Siedziałam na parapecie w kuchni i z zadumą wpatrywałam się w okno. Kawa, którą zrobiłam sobie godzinę temu była już wystarczająco zimna, abym miała pretekst, żeby zrobić sobie nową.
Trzęsłam się z zimna, ale nie chciało mi się ruszyć po koc. Spoglądnęłam na zegarek - 21:30.
Ed nie wracał od trzech godzin.. W sumie do kogo?
Westchnęłam i odłączyłam grzejący się niemiłosiernie długo ekspres. Nagle usłyszałam dzownek do drzwi. Z trwogą udałam się w ich kierunku.
- Rosemarie Sheeran? - Spytał policjant rzeczowym tonem.
Mundurowy stał na progu wraz z drugim służbistą i lustrował mnie wzrokiem.
Skinęłam głową i czekałam na dalsze wskazówki.
- Pani brat miał wypadek - Wyjaśnił mężczyzna i z niepewnością odwrócił wzrok.
Poczułam jak cały mój świat niebezpiecznie wiruje. Przecież jeszcze kilka godzin temu rozmawialiśmy.. Kilka godzin temu przy mnie był!
- To musi być jakaś pomyłka! - Krzyknęłam i oparłam się o ścianę. Zawroty głowy na chwilę ustąpiły.
- Ed jest w stanie krytycznym. Przebywa w szpitalu w centrum. To kilka minut z tąd..
- Przykro mi - Mruknął ten drugi nie spuszczając ze mnie wzroku.
Słone krople na nowo zaczęły wypełniać moje oczy. Czułam się już zmęczona tymi emocjami. Miałam po prostu dość.
- Wpadł w poślizg.. Okropna pogoda - Tłumaczyli na przemian.
- Jedzie Pani z nami? Musimy jeszcze spisać zeznania.
Pokiwałam głową i wyszłam na dwór nie widząc nic przez falę łez.
- Zabiłam go - Mruknęłam sama do siebie wsiadając do auta.
- Co Pani wygaduje.. To był wypadek - Odparł zaniepokojony policjant.
Uśmiechnęłam się poprzez łzy, a później osunęłam na ziemię. Reszty nie pamiętałam..